Zelfverklaarde coaches zouden hun werkwijze eens moeten herdefiniëren

by • December 8, 2012 • CoolComments (0)1241

Categorie: Ingezonden column
Door: Piet Prikkel

CoachesAls eindverantwoordelijke van een grote organisatie ben je prooi voor tal van mensen die iets van je willen of iets aan je willen slijten. Gelukkig vormen de telefonistes en mijn secretaresse een goede buffer tegen al dit opdringerige geweld. Maar soms weet er toch een op creatieve, dan wel zeer volhardende, wijze doorheen te dringen. Zo ook vorige week, een jong klinkende man van een bedrijf met een mij onbekende maar indrukwekkende naam wilde zichzelf bij mij uitnodigen voor een inspirerend gesprek. Dit met als uiteindelijk doel om mij en mijn organisatie te kunnen coachen naar een hoger plan middels het herdefiniëren, stroomlijnen en finetunen van alle bedrijfsprocessen. Of iets van die strekking……….

Nee dank u, zei ik al snel.
Maar de jongeman bleek nogal persistent en dan komt de pestkop in mij naar boven. Mag ik vragen hoe oud u bent en wat de achtergrond is van u en van het bedrijf waarvoor u werkt?, zo vroeg ik hem. 26 jaar, afgestudeerd HBO bedrijfskunde en het bedrijf met de imposante naam bleek zijn eigen éénmans-managements- coaching-praktijk. Referenties, Ervaringen? vroeg ik ‘Ehm nee, nog niet’. Dan lijkt het mij weinig zinvol dat u onze op jarenlange ervaring gebaseerde bedrijfsprocessen gaat herdefiniëren, laat staan ons daarbij gaat coachen, deelde ik hem mede. Als ik op een bepaald gebied expertise nodig heb, huur ik die zelf wel in. Het ‘Goedemiddag’ lag al op mijn lippen, maar hij had nog één vraag (als het mocht) en dat mocht. Op welk moment denkt u dat ik wél als toegevoegde waarde bij uw organisatie binnen zou kunnen komen, vroeg hij. Ik adviseerde hem om de vacatures in de krant in de gaten te houden voor het geval ik zelf ooit ontslag zou nemen.

Ik herinnerde me opeens weer waarom ik al jaren geleden gestopt ben met het bijwonen van hoorcolleges, presentaties, workshops en werklunches van al die zogeheten managementgoeroes en coaches. Vermakelijk soms, nuttig vrijwel nooit en beklijvend al helemaal niet. Allemaal putten ze zich uit om op een ludieke Tsjakka manier hun boodschap te brengen. Inspirators en motivators pur sang, staat dan in de aankondiging. Maar wat heb je er in de praktijk aan, behalve misschien een leuke middag of avond? De aanbevelingen van de, ook al, inspirerende Time Management Coach, bleken me meer tijd te kosten dan dat ze opleverden. Allen beloven ze vernieuwing en verfrissende concepten, nieuwe visie, etc. maar in de praktijk blijk je er maar bitter weinig aan te hebben. De vorm lijkt belangrijker dan de inhoud. Ik kwam tot de conclusie dat dat ook niet anders kan, want de meeste van deze inspirerende goeroes en zogeheten coaches hebben hun vermeende kennis ontleend aan boeken maar ontberen in veel gevallen ook maar enige praktijkervaring. De meeste hebben nog nooit een bedrijf van binnen gezien. Theoretisch kan er veel van kloppen, de praktijk werkt echter vaak niet mee en is stugger dan zij het doen voorkomen.

Het fenomeen coaching is uit de hand gelopen, soms bekruipt mij het gevoel dat er meer coaches zijn dan gecoachten. Niet alleen in het zakelijke circuit maar ook en met name online. De sociale media zijn vergeven van de goeroes of althans mensen die zich die status aan menen mogen te meten. Een schrijver van geflopte boekjes over communicatie, verheft zich tot en gedraagt zich online opeens als goeroe op dat gebied, ondertussen al hengelende naar opdrachten. Geen cent te makken maar toch verheven op alles en iedereen reageren. En coaches? Er is geen gebied of onderwerp meer te bedenken waar niemand zich als coach voor
opgeworpen heeft. Er is de bedrijvencoach, de managementcoach, de marketingcoach en als het niet vanuit een zakelijk perspectief is, dan is er wel de zorgcoach, sollicitatiecoach, welzijnscoach, spiritueel coach, enz.

De toevoeging coach moet blijkbaar de illusie van exclusiviteit, expertise of ervaring wekken. Als de bakker op de hoek die zijn winkel ‘Broodboutique’ gaat noemen. Maar er zijn daadwerkelijk 25-jarige naïeve hockeytrutjes die zich levenscoach durven te noemen… Flikker op en ga eerst eens zelf een klein beetje levenservaring opdoen na je sociale academie! (als ze die al hebben). Of leer een vak en ga solliciteren naar een normale en betaalde baan. Help eerst jezelf eens een poosje zonder hulp vooruit in het leven voordat je denkt dat je een ander kunt helpen.

Begrijp me niet verkeerd, ik heb niets tegen mensen die zelfstandig een boterham willen verdienen, integendeel. Maar de verhevenheid van de zelfverkozen goeroes en coaches irriteert me soms. Niet alles en iedereen hoeft bij alles gecoacht te worden of heeft behoefte aan een goeroe die zichzelf onontbeerlijk vindt voor het welzijn of succes van andere mensen. Als je als coach nuttige kennis en ervaring te bieden hebt aan anderen en je kunt daar je brood mee verdienen, geweldig. Als je zelfverzekerd bent, ook goed, maar baseer dat niet alleen op het gat in de markt dat jij denkt te zien en op een behoefte die jij poogt te creëren bij anderen. Bedenk, je bent maar gewoon een van de vele coaches of zelfverkozen goeroes die wanhopig, vaak nogal doorzichtig, proberen om een centje te verdienen.

Je bent géén Gods geschenk aan de mensheid, presenteer en gedraag je dan ook niet zo! Zoek anders een coach in realiteitszin.

Pin It

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *