Stille tochten zijn een vorm van maatschappelijke zelfbevrediging

by • December 9, 2012 • CoolComments (1)1064

Stille tochtenStille tochten tegen zinloos geweld zijn een maatschappelijke vorm van zelfbevrediging. Elke keer na een gevalletje zinloos geweld is er weer zo’n tocht. We hebben er al veel gehad en menig mens is stille tocht moe aan het worden. Wat hebben al die tochten nou eigenlijk geholpen? We kunnen na de dood van grensrechter Richard Nieuwenhuizen wel stellen dat alle tochten uit het verleden niks uitgehaald hebben. Burgemeesters houden een praatje, mensen lopen een stukje en dat zou dan een signaal naar de rest van Nederland moeten afgeven. Leuk bedacht, maar het werkt niet en zal ook nooit werken. De mensen die zich iets van zo’n maatschappelijk signaal aantrekken weten al dat geweld niet de gepaste manier is om iets op te lossen.

Hetzelfde geldt voor online acties zoals het delen van een plaatje met een boodschap op Facebook. Ieder mens die denkt dat het delen van een idioot plaatje een verschil maakt, zou opgenomen moeten worden in een gesticht wegens het ontbreken van enig realiteitsbesef. Moeders die de hele dag aan social media doen en hun kinderen laten opvoeden door een smartphone en een spelcomputer, maar vervolgens op diezelfde social media roepen dat kinderen tegenwoordig geen respect en fatsoen meer hebben, moet je tegen de muur zetten en executeren. Als we kinderen namelijk zouden opvoeden in plaats van laten opgroeien zouden er al veel doden voorkomen kunnen worden. Al zijn er vast mensen die na zo’n executie ook weer een stille tocht willen houden. Zo blijven we bezig. Het enige positieve aan een stille tocht is dat er een paar mensen zijn die eindelijk wat lichaamsbeweging krijgen.

Tegenwoordig hebben we overal zo’n stille tocht voor nodig om onze walging te laten blijken. Cavia verdronken = stille tocht. Hond mishandeld = stille tocht. Lekke uitlaat = stille tocht. Waanzin. Sinds de jaren negentig worden stille tochten georganiseerd na een voorval van zinloos geweld. Een stille tocht, veelal een spontaan burgerinitiatief soms met steun van de lokale autoriteiten, wordt in principe door de deelnemers zwijgend volbracht met of zonder bloemen; ‘s avonds vaak ook met brandende kaarsjes of waxinelichtjes. Regelmatig lopen ook politici mee omdat politici het nou eenmaal heerlijk vinden om te laten zien dat ze heel erg maatschappelijk betrokken zijn. Zieltjes winnen over de rug van doodgeslagen mensen.

Één van de eerste stille tochten in Nederland was na de dood van Meindert Tjoelker in 1997 en die tocht maakte nog wel indruk. Daarna kwamen er steeds meer en het leek erop dat er na bijna elk gevalletje zinloos geweld weer een groep mensen door een paar straten in Nederland trok om te laten zien hoe betrokken ze wel niet waren. Het mocht helaas geen ene reet helpen. Het voorkomen van zinloos geweld begint namelijk bij de opvoeding en niet bij het wandelen met een kaarsje na het zoveelste slachtoffer van zinloos geweld. Het enige waar zo’n stille tocht goed voor is, zijn de ego’s van de mensen die meelopen. Die kunnen dan weer even het gevoel hebben dat ze echt betrokken zijn. Daarom zijn stille tochten nu uitgegroeid tot een een vorm van maatschappelijke zelfbevrediging waarbij mensen klaarkomen op het leed van anderen..

Pin It

Related Posts

One Response to Stille tochten zijn een vorm van maatschappelijke zelfbevrediging

  1. […] met al was 2012 een enerverend jaar. Een jaar vol ssssstille tochten, vol haat en nijd, moord en doodslag, maar ook liefde. Thank God voor liefde. Liefde zorgt er […]

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *