Een wereld van geluk

by • December 18, 2012 • CoolComments (1)1701

GelukZe was er zeker van: na 21 december bestond de wereld niet meer. Maar hij wist zeker dat het symbolisch was bedoeld. De ene na de andere nieuwsbrief ging de deur uit: dan weer een van haar, waarin stond dat iedereen zich vreselijk zorgen moest maken, en dan weer een van hem, waarin stond dat men zich geen zorgen hoefde te maken: hij en zijn medebewusters gingen de aarde redden met heel veel verlichting.

Tussendoor gingen kleine opvoeddwangbriefjes van hun volgelingen de deur uit, met kreten als: “Zorg je wel dat je je bewustzijn goed op peil hebt straks?” en “Zullen we met zijn allen ervoor zorgen dat…” enzovoort.

Stille tochten voor overleden haringen en makrelen gingen van visboer tot snackpaleis, en bakken met positieve energie werden naar de slachthuizen gestuurd, zodat de koeien, varkens, paarden en schapen (die allemaal mooie meisjes- en jongensnamen hadden gekregen) daar toch nog iets van meekregen in hun doodsnood.

Kweekvijvers vol vis werden aangemeld bij de burgerlijke stand en het regende nieuwe sofinummers in de visserij. In Harderwijk werd een dolfijn-kabinet gekozen, met Emile Flipper als minster-president en Free-Willy Kamp als vice-president.

In Amerika werden vervolgens alle vuurwapens, broodmessen, sateprikkers, paraplu’s, stroomstootwapens en plantenspuiten verboden, in het vertrouwen dat de wereld nu eens helemaal onder controle van anderen (wie?) zou komen.

Er werd een wereldorde opgericht met twee ministeries; het ministerie van magniet en het ministerie van moetwel. Alles, maar dan ook alles werd getoetst aan de regels van deze ministeries. De paus kreeg de vrije hand om nog meer misbruik te stimuleren, en kreeg het eindelijk voor elkaar dat voorbehoedmiddelen werden verboden in ieder land, door het ministerie van magniet. Dat leverde flink werk op voor de zorg; een explosie van geslachtsziekten en AIDS pompte de ziekenhuizen vol.

Zorg, veiligheid en onderwijs werden nog iets verder afgeknepen, zodat iemand die van een middelbare school afkwam alleen nog in ‘volksspraak’ kon spreken, met zinnen als:
“Boem lauw! Me kk kaulo pipa loesoe: ye kot vonk!” tot gevolg. Ouderen van boven de 20 jaar werden met spoedcursussen op volksspreekniveau gebracht, zodat ook zij nog een beetje konden meekomen.

Kortom: de wereld werd hoe langer hoe gelukkiger, met al die mensen.

Via: Ed Nissink

Pin It

Related Posts

One Response to Een wereld van geluk

  1. Ed Nissink says:

    Eindelijk op Bloghopper.nl *vierentwintig roltoetertjes doorslikt en 't Wilhelmus boert van puur geluk*.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *