Relativeren kun je leren

by • January 10, 2013 • CoolComments (4)1566

Relativeren Ineens realiseerde ik me: ik zou me weer melden na 21 december! Precies, die dag dat de wereld… inderdaad. Niet verging. Tuurlijk niet. Wist ik wel. Stiekem vond ik het toch wel fijn hoor, om te lezen dat ze in Australië 22 december zonder kleerscheuren gehaald hadden. Cheers mates, we’re here, everthing’s fine!

En wat zie je dan nu weer in de krant, een foto van misschien wel diezelfde Australiërs die tenauwernood aan de vlammen wisten te ontsnappen. Vergaat hun wereld toch verdorie zowat alsnog. Hoe angstig moet het zijn, om enkel vuur om je heen te zien, nauwelijks te kunnen ademen, geen andere oplossing te zien dan alles achter je te laten en het water in te springen? Bij ons thuis vroeger, als je het bijvoorbeeld heel erg vond dat, nou noem es wat, je lievelingskopje tijdens het afwassen stuk was gevallen ofzo, zei mijn moeder altijd: ‘ach ja, vervelend, maar brand is erger’. Ja, me dunkt.

Jammer dat je kennelijk altijd eerst andermans leed moet horen of zien, om te kunnen relativeren. Mijn huis mag dan soms een bende zijn, maar het is gelukkig niet afgebrand. Sta je op het schoolplein hoor je: ‘die vrouw verloor haar man, 35 jaar oud, van de één op de andere dag, weg’. Dan kijk je toch naar je eigen vent en vergeet je toch onmiddellijk dat ie gisteren wéér is vergeten z’n sokken in de wasmand te gooien, híj is er nog!
Ik neem me altijd weer stellig voor om ook zonder dit soort hartverscheurende verhalen elke dag blij te zijn met wat ik wél heb, maar toch lukt dat niet altijd. Ook ik betrap mezelf er regelmatig op dat ik van iets ‘een ding’ maak waar ik later op terugkijk en denk: heb ik me daar nu zo druk over gemaakt? En het zijn ook echt van die stomme dingen: een vaatwasser die stuk gaat (oh nee nu moet ik met de hand afwassen), een berg wasgoed waar je chagrijnig van wordt (bah en ik moet het ook nog allemaal strijken), alweer die file op weg naar het werk (nu ben ik wel een half uur te laat!) en je (schoon)ouders waar je met de kerst verplicht heen moet (en weer veel te veel moet eten). Zeuren. Zanikken. Zeiken. Het gaat soms ook zo gemakkelijk. Maar bedenk wel, die mensen die slachtoffer zijn geworden van bijvoorbeeld die brand, hebben misschien geen huis meer, laat staan een vaatwasser. Sommige kinderen zouden wensen dat ze (nog) ouders hádden om kerst mee te vieren. En die file op weg naar het werk, kwam misschien wel omdat die man van 35 jaar op dat moment verongelukte. Ik las ooit een uitspraak van iemand in één of ander blad die zei: je moet bepaalde dingen ook niet kapot relativeren. Eens. Maar af en toe even stilstaan bij hoe het ook kan of had gekund, kan geen kwaad. Ben ik even blij dat die Maya’s het bij het verkeerde eind hadden..

Pin It

Related Posts

4 Responses to Relativeren kun je leren

  1. Ed Nissink says:

    Mooie column, mooie balans!

  2. Maurice ˚͜˚ Groninger says:

    Hij is goed, Renate ^_^.

  3. Renate Oord says:

    thanx you guys! erg leuk om te horen!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *