Kiespijn

by • February 14, 2013 • CoolComments (0)1223

KiespijnIk weet waarom hij stopt, ik ben hem zondag tegengekomen. Na een nachtje doorhalen in Brabant is paus Benedictus tot de macht 16 tot de conclusie gekomen dat hij er net als Gerald Joling geen kracht meer voor heeft. Het nieuws sloeg in als een Noord-Koreaanse kernbom. Niemand zag het aankomen. Dat krijg je ervan als er geen butler meer is om te lekken.

Ik moest letterlijk lachen als een boer met kiespijn toen ik de paus in Job Cohen stijl in de polonaise voorbij zag komen. Letterlijk, omdat ik in het gehos ergens een stuk vulling was verloren. Gelukkig waren er in de kroeg voldoende verdovende glazen alcohol, dus hield ik het redelijk vol. Maandag heb ik gelijk de tandarts gebeld. Dan merk je toch weer dat je in een mooi land leeft op het moment dat je werkgever gelijk toestemming geeft om een afspraak te maken.

Normaal heb ik een Jip en Janneke tandarts. Puur om het feit dat na een bezoek aan de tandarts in mijn onderbroek meer kleuren te zijn ontdekken dan op de kleurenstaal van de verfafdeling van de Gamma. De Jip en Janneke tandarts weet mij altijd gerust te stellen, dat scheelt met gemak 50 tinten in mijn onderbroek. Ik ga dus niet graag naar de tandarts, maar op het moment dat de pijn het wint van de angst, ik kon van de pijn niet slapen, dan moet je noodgedwongen eventjes langs gaan. Omdat dit een acuut geval was kreeg ik een andere tandarts. Zwetend in de wachtkamer zat ik te verrekken van de pijn en te wachten op mijn beurt. Mijn naam werd geroepen, en er kwam een tandarts op mij af van bijna twee meter. Een beetje een ‘ik ben mislukt op de slagersvakschool type’. Als mij zoiets overkomt probeer ik me altijd voor te stellen dat het veel erger had kunnen zijn. Je zou maar een huis in Groningen hebben, dan trillen al je vullingen spontaan je mond uit. Of je zou maar in BotsiBotsi land wonen en drie dagen moeten lopen eer je bij iets bent wat op een tandarts lijkt, een combinatie waarschijnlijk, slachterij en tandartspraktijk in één. Voordeel voor de inwoner van BotsiBotsi land is wel dat we nu zijn handje rijst hebben wegbezuinigd. En zonder eten krijg je ook niet snel een gaatje, zoals Cruijff altijd zegt ‘elk nadeel heb zijn voordeel’.

Eerst moesten we foto’s nemen, dacht hij. Dan krijg je zo’n plaatje in je strot geduwd dat net iets te groot is, dus kokhalzend lag ik in die stoel, en die slager maar doorduwen. Uiteindelijk zat hij goed en ging ik lachend op de foto. De foto liet een gat zien groter dan die in de hand van mijn vrouw. Die moest worden gevuld. Met extra verdoving en kloppend hart sloot ik mijn ogen en onderging mijn angst, die spontaan weer groter was dan mijn pijn. Er was geen weg meer terug. De slager begon te bikken en te doen, volgens mij ben ik zelfs even knock-out geweest, want binnen een mum van tijd zat ik weer rechtop in zijn stoel. Het is nu al ruim een dag terug, maar ik heb nog steeds pijn, hopelijk is dat fantoompijn, anders moet ik nog een keer terug naar de slager. Beroerd werd ik van de continue pijn. De nacht erop weer bijna niet geslapen en na een halve dag werken misselijk naar huis toe. Weer gebeld met het kiespijnalarmnummer. Het antwoord was dat het normaal was, en als het pijn bleef doen dan moest ik morgen maar terugbellen. Donderdag is mijn Jip en Janneke tandarts beschikbaar. Dan maar een dag extra pijn, maar voor mij geen vreemde arts meer in mijn mond. Al met al heb ik liever een kies in mijn gat dan een gat in mijn kies.

Een slecht begin van de week. Hopelijk verdwijnt de pijn snel want ik heb nog wat slaap in te halen. Gelukkig heb ik nu wel een goed excuus voor een slaapmutsje, maar kiespijn is geen feestje en al helemaal geen carnaval.

Pin It

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *