Moe

by • March 3, 2013 • CoolComments (0)1148

© Ron van Middendorp

© Ron van Middendorp

De dokters ogen spreken boekdelen; hij begrijpt me niet. Hoe kan hij ook? We komen uit verschillende culturen, beschouwen de wereld vanuit compleet verschillende gezichtspunten, ik spreek zijn taal belabberd – hij de mijne totaal niet – waardoor we ons behelpen in een mengsel van Engels en Portugees en bovendien zijn we beiden behoorlijk dronken. Niet in zijn spreekkamer natuurlijk. We liepen elkaar letterlijk tegen het lijf in een soort nachtclub waar ik verzeild geraakt ben met een vriend die ik vrijwel direct na binnenkomst uit het oog verloor. Het is het soort tent waar iedereen iedereen kent – zodat ik dus behoorlijk uit de toon val, het aanwezige licht gekenmerkt wordt door fel roze en nachtclubblauw dat de aanwezigen er uit laat zien als wandelende opgepoetste lijken.

Na de wederzijdse verontschuldigingen voor de botsing, herkende de dokter me als de Nederlandse fotograaf en bood me direct iets te drinken aan. De wijn is straf, rood en kost waarschijnlijk per glas net zo veel als in de supermarkt een doos van vijf liter, maar als hij wil trakteren vind ik het best, dus proosten we.

Op Portugal en vriendschap. En schreeuwen tegen elkaar. Dat moet, vanwege de luide muziek. We schreeuwen over het mooie land, de stupiditeit van mensen wereldwijd, stelende politici en Portugal op de rand van de afgrond. Dat laatste doet de dokter zich bijna verslikken van het lachen; volgens hem bevindt zijn land zich al eeuwen op die rand en is er dus eigenlijk geen probleem. Maar goed, hij begrijpt me dus niet. Met name begrijpt hij niet dat ik moe ben en op zijn vraag waarvan antwoord dat ik moe ben van alles. Omdat hij me wel wil begrijpen, nodigt hij me uit een volgend glas te drinken en voorbeelden te noemen van dat ongrijpbare alles.

Tot beide ben ik best bereid en terwijl hij me indringend doch vriendelijk welwillend in de ogen staart, benoem ik enkele zaken. Dat ik moe ben van de vijftig te naderen en niets  bereikt te hebben, van de alomtegenwoordige domheid, de op een foute economie gestoelde samenleving, de overal aanwezige smartphones die mensen nog asocialer maken dan ze van nature al zijn en niets betekenende Facebook-vriendschappen. Moe ook van te veel weten en tegelijkertijd te weinig, van de overkill aan foute informatie en nutteloos geneuzel. Dat iemand die de fouten van het systeem aantoont zwaarder gestraft wordt dan een verkrachter en kindermoordenaar, dat mensen dingen beloven die ze vervolgens niet waarmaken – om zich er vervolgens met een simpel sorryvanaf te maken.

Moe van het nieuws dat helemaal geen nieuws is, van wetenschappers die publiceren over dingen die we allemaal al lang weten – zoals dat honden begrijpen dat mensen in het donker slechter zien dan zij, van Big Pharma, van mensen die geloven in God en andere sprookjes en mij Zijn wil trachten op te leggen, van de politie als beschermer van de stelende bankiers en tot op het bot verrotte Koningshuizen. Van politici die spreken over financiële meevallers en meer bezuinigingen, van commerciële omroepen die filmen op scholen.

De dokter legt zijn hand op de mijne, knikt meelevend en zegt dat hij een oplossing voor dat alles heeft. Hij wenkt het opgedirkte vrouwmens achter de bar dichterbij en bestelt meer wijn.

© Ron van Middendorp

Pin It

Related Posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *