Vrouwen poepen niet en mannen schijten

by • March 6, 2013 • CoolComments (5)3088

poepenEr lijkt een soort taboe te heersen op poepen. Vooral bij vrouwen. Zo wordt er vaak geroepen: “Vrouwen poepen niet”. Niets is minder waar natuurlijk. Sterker nog, iedereen poept. Maar waarom dan toch zo´n taboe?

Toen en nu
Poepen is niet altijd een groot taboe geweest. In de middeleeuwen vond men het zelfs een soort gezellige bezigheid. In die tijd zat men naast elkaar op aaneengeschakelde potten om eens lekker een potje vol te schijten. In de loop der jaren is dit veranderd. Het kan zomaar een evolutionaire reden zijn. Zo was de (voorloper van de) mens – net als een dier – op zijn kwetsbaarst wanneer hij bij een waterplas water dronk of wanneer hij aan het poepen was.
De voornaamste reden is natuurlijk onze socialisatie. Zeker in het westen werden en worden we opgevoed met het idee dat poep vies is, dat je de deur op slot moet doen als je aan het poepen bent en dat je vooral geen geluiden mag produceren tijdens het bouten. En laat staan de geur. Die mag al helemaal niet geroken worden. Schaamte, die ons is opgelegd door de maatschappij.

Verschillen tussen mannen en vrouwen
Het lijkt toch zo te zijn dat het taboe op poepen groter is bij vrouwen dan bij mannen. De meeste mannen hebben er letterlijk schijt aan en zien het als een stukje oergevoel om waar dan ook hun geur achter te laten. Een soort territoriumdrift. Mannen doen veelal stoer over het feit dat ze even een grote boodschap moeten doen of net hebben gedaan. Het liefst worden daarbij ook de meest ranzige benamingen bedacht en wordt er smakelijk om gelachen. Nu ben ik niet geheel wereldvreemd en kan ik daar net zo hard om lachen, maar wanneer ik dan een keer zeg dat ik een punt uit mijn rug moet drukken of mijn ruggenwervels ga verlengen, word ik doodgesmeten met blikken alsof ik net heb verklaard te zijn ontsnapt uit een psychiatrische inrichting.
Bij vrouwen ligt poepen anders; gevoeliger. Wij hebben geen territoriumdrift. Bij ons overheerst het schaamtegevoel. Als ik naar mezelf kijk bijvoorbeeld, kan ik vertellen dat ik een soort poepfobie heb. Althans, mijn stoelgang is perfect, dus wat dat betreft heb ik niets te klagen. Toch is het bij mij zo dat ik liefst een heel gebouw/huis/verdieping voor mezelf heb wanneer ik een wedstrijdje Eiffeltoren kleien met mijzelf aanga. De angst om gehoord te worden, is bij mij het grootst. Overal. Zowel op het werk als op openbare toiletten, het maakt niet uit waar. Zelfs wanneer mijn lief thuis is, zet ik de televee op standje luid, zodat ik er zeker van ben dat mijn -uit mijn achterste ontsnappende – gassen niet door hem of wie dan ook gehoord kunnen worden.

Zoals het klokje thuis tikt
Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens. Ik denk dat ik voor de meeste mensen spreek wanneer ik zeg dat thuis de fijnste plek is om een drol te draaien. Maar hoe ging dat dan toen je net je nieuwe woning betrok? Kon je toen meteen vanaf dag één poepen, alsof je jezelf thuisvoelde?
Zo kan ik bijvoorbeeld op vakantie de eerste vier à vijf dagen niet kakken. Het maakt niet uit waar ik mijn vakantie doorbreng. Of ik nu op de camping sta, waar je met je pleerol langs rijen caravans en tenten moet voordat je daadwerkelijk kunt gaan zitten, of dat ik in een luxe hotelkamer verblijf, waar de badkamer grenst aan de slaap/woonkamer en je reisgezelschap dus maar één gipswandje verder zit, het blijft een drama. Na een dag of vijf zijn mijn darmen zo gevuld en overheersen de buikkrampen, dat ik wel MOET. Het frappante is dat, toen ik mijn huidige woning betrok, ik geen enkel probleem had om een “number 2” te doen. Waar het verschil ligt? Gezelschap. Zodra er maar iemand in de buurt zou kunnen zijn, iemand mij zou kunnen horen of ruiken, stagneert mijn darminhoud. Ik had het geluk dat ik toentertijd in mijn eentje ging wonen. Zo kon ik in mijn eigen tempo wennen aan mijn eigen poepthuisbasis.

Het taboe op poepen is gebakken lucht
Het blijft een raar gegeven dat er een taboe op KAK heerst. Iedereen poept en bij iedereen stinkt het (Tja mannen, net als bij jullie, ruikt het bij ons vrouwen heus niet naar bloemetjes), dus waar moet je je voor schamen? Zo is de eerste scheet in bijzijn van je liefde een mijlpaal in je relatie. Net als toen je moeder de taart voor je aansneed bij de eerste verschijnselen van menstruatie, kun je in je relatie de slingers en ballonnen uithangen wanneer de eerste wind door de huiskamer wappert. Toch houd ik mijn kadetten nog even flink hard tegen elkaar geknepen, zodat mijn gassen niet ontsnappen in het bijzijn van mijn lief. Ik geef het nog een maandje of drie en dan liggen we samen in bed met ons neus onder de dekens de door ons gebakken lucht te snuiven. SCHIJT AAN!!

 

Al is het praatje nog zo rond, het eindigt altijd weer op stront

 

Pin It

Related Posts

5 Responses to Vrouwen poepen niet en mannen schijten

  1. Het niveau is hier weer enorm hoog….

  2. FeeX says:

    Ik ontlast mij (en maak de omgeving vrij?)

  3. Eiffeltoren kleiwedstrijd 😛

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *