kut

Happy Meal

by • December 11, 2013 • CoolComments (3)3043

Fiets op slot. Deur open. Binnen. Want een mening hebben zonder je te verdiepen in de materie is not done. Ik bestel een Happy Meal.

Hamburger? Cheeseburger? Cola? Fanta sap zeven omhoog andere meuk? Appelpartjes of perzikfroinlaven? Ben ik een jongetje of een meisje? Fritessaus?!? Kinderen stuiteren ondertussen om me heen en ik vraag me niet alleen af wat ik “wil”, maar ook hoe snel die kleine stuiteraars zoveel keuzes kunnen maken. Dit zijn toch teveel keuzes? Vluchtig mompel ik wat, reken de vier euro nog wat af en wacht rustig af op wat er gaat komen terwijl ik naar de overige klanten kijk. Divers zijn ze.

Mijn bestelling is sneller klaar dan je een ei kan bakken. Dat is, indrukwekkend? Ik waggel naar een willekeurig tafeltje en open mijn vrolijke Happy Meal doosje. Terwijl ik Super Mario negeer pak ik de cheeseburger en patat uit de doos en leg het voor me neer. Ik ga dit doen. Ik ga het gewoon doen. Of juist niet gewoon want ik merk dat ik al ruim twee minuten naar mijn cheeseburger aan het staren ben. Het ziet er niet uit. De Burgermeester zit aan de overkant wat doe ik hier? Fok.

De eerste hap is, vreemd. Het lijkt allemaal een beetje dezelfde materie te zijn. Op een vreemde manier zout ook. Niet gewoon zout. Raar zout. Elke hap smaakt naar iets. Maar ik heb geen idee wat. Oh ja, cheeseburger, jaja. Het zal wel. De cola helpt. Dit kan je niet eten zonder erbij te drinken. Ik krijg spontaan trek in hard drugs en whisky. De patat biedt ook geen soelaas. Hoe maken ze dit? Het is bizar. Het smaakt zelfs een beetje als de cheeseburger die ik net at. De rare zoute bende slaat op m’n strot maar de cola helpt niet goed genoeg. er zitten hier gewoon mensen met kinderen. Stuiterende kinderen. Ik wil weg. Ik kan het niet op. De appelpartjes met ascorbinezuur stop ik in m’n jaszak. Ik wil huilen. Janken. Tranen met tuiten. Ik voel me gewoon niet goed nu. Tot ik besef dat er redding is; Super fokken Mario.

Voila;

20131211-150027.jpg

Het was het niet waard. Het was geen eten. Niet in de normale zin van het woord. Nu, enkele uren later, heb ik nog steeds een rare bek van dat rare zout en die rare massa die ze eten noemen. En een lichte druk in m’n hoofd. Maar dat kan ook door de drank komen.

Het was het niet waard.

Pin It

Related Posts

3 Responses to Happy Meal

  1. Mediamix says:

    Geef gewoon toe dat je dat stomme poppetje graag wilde hebben. Eikel!

    • BadMoFo says:

      Hoe durf je Super Mario een stom poppetje te noemen? Staat er Super voor jouw naam? Nee. Staat er Super voor Mario’s naam? Ja. Wie is er dus veel maar dan ook veel cooler? Juist.

  2. Maar je hebt ‘m en dat is wat telt!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *